Posted by : Unknown


BÖLÜM 5 - SADECE KORUMAK İÇİN

 Kısa bir süre sonra, tekrar net görebilmeye başladı: “Ne…”

Yuuki iki, üç adım öteye sendeledi ama hemen kendini toparladı. Elini yaslayıp destek aldığı duvarda, içinde birer ışıktaşı parlayan fenerler asılıydı. Hiç kuşku yok, burası üçüncü katmandı. Koridorun şekline bakınca, yukarı katmana çıkan merdivenlere ve malum taş abideye yakın bir yerde bulunduğunu anladı.

Tam önünde, afallamış bir yüzle ona bakan bir oğlan çocuğu duruyordu. “Aa… Aaa? Yuuki öğretmenim. Nereden çıktınız siz şimdi?”
“Kaçıl oradan!” Yuuki atılıp çocuğu yakaladı, ikisi beraber yere kapaklandılar. Bir an sonra, hemen üstlerinden devasa bir yılanın kafası geçti. Bir an gecikmiş olsaydı, yılan tek lokmada oğlanın yarısını yutardı herhalde.
Oğlan çocuğu, koridorun ilerisine doğru bakarak şaşkın bir çığlık attı: “Bu… bu da ne ya?” Büyük bir ağaç kadar geniş gövdesinden çok sayıda kafa çıkan bir yılan, salına salına ilerliyordu. Elbette, bugüne kadar üçüncü katmanda böylesi bir Cisimsiz Mahluk görülmüş değildi.

Yuuki, gözlerini canavardan bir an bile ayırmadan, Başlangıç Kademe öğrencisi ile konuştu: “Senin ne işin var burada, Edgar?”
“Şey… bugün, Labirent gezisi yapıldı da. Ben de, üçüncü katmana inen merdivenleri görünce, biraz araştırma yapayım dedim de, tek başıma…”
“Arkadaşların yukarıdaki katmandalar mı?”
“E, evet.”
“Öyleyse hemen ikinci katmana dönmeni, herkesi yanına alıp Labirent’ten çıkmanı istiyorum. Girişteki şövalyelere de canavar gördüğünü söyleyeceksin. Haydi, koş bakalım!”

Edgar koşarak uzaklaştı. “Evet… ben ne yapacağım şimdi?” diye fısıldadı Yuuki, karşısındaki çok başlı yılana bakarak.

Buradaki kargaşadan, çok geçmeden yukarıdaki insanların haberi olacaktı. Halif Birlikleri, hatta belki de Silahşorler bile, buraya gelecekti. Durumu kontrol altına almak mümkündü. Mesele, yardım gelene kadar kaç kişinin öleceğiydi. Kar / zarar hesabına göre en mantıklı şey, üstüne vazife olmayan işlere kalkışmadan buradan kaçmaktı. Fakat Yuuki tereddüt etti.

 “Şurada duran kişi –bizim Efendi’ymiş bu!” diye seslendi birisi.
Yuuki ardına dönüp baktığında, ağzından: “Yuh!” diye bir nida kaçtı. Tina, peşine dellenmiş Cisimsiz Mahluklar takılmış halde, kollarını sallaya sallaya koşuyordu. Tam üç canavar geliyordu kızın ardından: Şekilleri, büyük birer boğaya benzese de…
(“Aaay!” diye, çığlık atarak sıçradı Tina.)
…benzese de, hiçbir boğa bunlar gibi ağzından ateş üflemezdi. Bunlar, derin katmanlardan gelme Cisimsiz Mahluklardı.

Kovaladıkları av tökezleyip düşeyazınca, yaratıklardan biri boynuzuyla tos vurup onu havaya fırlattı. Yuuki, yere düşmek üzere olan küçük tanrıçayı havada yakaladı.
“Ooo! Bravo, Efendi!”
“Kaçsan bile bunlardan hızlı koşamazsın, biliyorsun değil mi?”
“Bir araştırma ekibi saldırı altındaydı da, Tina da canavarları üstüne çekti. Tina’yı bir Kutsal Kalkan koruyor çünkü, yem rolü oynamak için çok uygunuz biz!”
Doğruydu bu. Kız, az önceki sert boynuz darbesine rağmen sıyrık bile almamıştı.
“………”
Yem, ha? Bu kız, böyle yapmak dünyadaki en doğal şeymiş gibi, başkalarını kurtarmayı deniyordu. Hiç tereddüt etmiyordu. Kazanç beklemiyor, kayba uğramaktan korkmuyordu.
Öf, be! Birden kendimi çok boktan hissetmeye başladım

“Böyle bir durumda, bir tanrıça olarak bir şeyler yapmamız gerek… ne oldu?”
Yuuki, Tina’yı kucağında taşır vaziyette koştuğu yönü değiştirmişti. Avlarını Yuuki’ye kaptıran alev kusan boğalar da, öfkeyle böğürerek peşlerinden geliyordu.
“E –Efendi, o tarafta da Cisimsiz Mahluk var!” Kollarının arasındaki Tina’nın attığı çığlığı duymazdan gelip, daha da hızlı koşmaya başladı. Çok başlı yılan, bu insanların neden koşa koşa kendisine doğru geldiğini anlamasa da, Yuuki ve Tina’yı kapmak için kafalarından biriyle hamle yaptı. Zehirli dişlerle dolu açık bir ağız hızla Yuuki’nin gözüne doğru yaklaştı, ve bu ağız kapanmak üzereyken… Yuuki kenara sıçradı. Yandaki duvara ayağını bastı, koridora çöreklenmiş yılanın yanındaki daracık boşluktan kaçıverdi.

Alev kusan boğalar da, boyunlarını hızla uzatan yılan da, Yuuki’nin bu manevrasına ayak uydurmayı başaramadı.
Önce korkunç bir çarpışma sesi duyuldu. Ardından da, Cisimsiz Mahluklar arasında başlayan ölümüne kavganın gürültüleri. Bu sesleri iyice geride bırakana dek, güvenli bir yere ulaşana dek, Yuuki koşmayı sürdürdü.

“Çok çeviktin doğrusu! Çok etkileyiciydin, Efendi!”
“… Eh, sağol. Her neyse, gidip bu kattaki ışınlama aygıtına bir bakalım.” Cisimsiz Mahlukların yeterince uzakta kaldığından emin olduktan sonra, adımlarını yavaşlattı.

Cisimsiz Mahlukların çoğunda sadece insanlara saldırmak gibi bir içgüdü yoktu, akılları da yoktu. Çok sayıda kuvvetli Cisimsiz Mahluk bir araya toplanınca, aralarında kavga çıkması ve birbirlerini yemeleri doğaldı.

Yuuki ve Tina, ikinci katmana çıkan merdivenlerin başına gelmişlerdi. Daha şimdiden, civardaki insanlar güçlü Cisimsiz Mahluklar ile karşılaşıyor olmalıydı. Yukarıya dönmek isteyen araştırıcılar merdivenlerin önüne yığılmış, bir izdihamdır başlamıştı. Edgar ve arkadaşları sağ sağlim kaçmışlar mıydı acaba?

“Bizler de Cisimsiz Mahluklar da, ışınlandığımızda bu katın her bucağına rastgele dağılmışız galiba, ne dersin?” diye sordu Yuuki, omuzunda taşıdığı Tina’ya.
“Dağılmak, değil de… ışınlanan varlıkların gittikleri yerde iç içe geçmemeleri için, aygıt onları farklı yerlere gönderiyor.” diye cevap verdi Tina. “Aygıt kimi nereye yollayacağına dikkat etmese, birileri bir duvarın içine ışınlanabilirdi. Kimi hangi yere göndereceğini neye göre hesaplıyor, bilmiyoruz.”
“Nasıl hesaplarsa hesaplasın, ışınladığı canlılar o kadar kalabalıktı ki neticede, buraya rastgele dağıtılmış gibi olduk.” O halde Stephan ve Franca da bu katmanın bir yerindeydiler. 

Merdiveni geçip, nihayet ışınlama aygıtına geldiler. Taş anıtın üstüne geniş bir kumaş örtülmüştü. Muhtemelen, insanlar dokunmasın diyeydi bu. Etrafta ne bir Cisimsiz Mahluk, ne de bir nöbetçi vardı. Yuuki’nin omuzundan inen Tina kumaşı kaldırdı, ötesine berisine dokunarak taşı incelemeye başladı.

“Durum ne? Sadece Cisimsiz Mahlukları altmış dördüncü katmana yollayabilir misin?”
“I–ıh. İmkansız. Aygıt çalışıyor, içinde de Kutsal Güç var. Ama bu aygıt sadece alıcı istasyon. Buradan aşağıya ışınlamak gibi bir özelliği yok.”
“Tek yönlü bir yol gibi, desene. Demek ki, şu yaratıkları insan eliyle imha etmekten başka çare yok.”
“Ondan önce, hayatta kalan insanları bu kattan kaçırmak gerek. Ayrıca, Franca ve ağabeyi için de endişeliyiz.”
“Öyle.” Derin bir nefes aldı. “Bir plan belirlemek lazım. Pekala, Tina. Öncelikle, bu anıtı yemeni istiyorum.”
“Hı?” Tina, sanki bu sözün manasını kavrayamamış gibi göz kırpıştırdı.
“Kutsal Gücü kalmamış bir tanrıça hiçbir işe yaramaz. Madem bunun içinde Kutsal Güç var, bu taş anıt da bir Kutsal Emanet sayılır. Yani onu, bir adak niyetine alabilirsin. Değil mi?”
“Ah, demek öyle. Doğru ya, öyle! Çok akıllısın, Efendi!”

Tanrıça elini üzerine koyar koymaz, koskoca taş anıt ışık zerrelerine dönüşüp kayboldu. “Hımm… deminki o kocaman ışınlamadan sonra gücü epeyce tükenmiş ama, gene de kalan enerjisi ile epeyce iş yapılabilir. Hı–hı, kendimizi çok güçlü hissediyoruz! Şimdi ne yapalım, Efendi?”
Yuuki, az önce anıta örtülü duran kumaşı alıp ikiye yırtarken cevap verdi:
“Bu katmanda bulunan tüm Kutsal Güç kaynaklarını bulabilir misin?”
“Bu mümkün, ama… bulup da ne yapacağız ki? Pek çok araştırıcı yanında Kutsal Emanet taşır, sonra duvarlardaki ışıktaşlarında da Kutsal Güç var. Her yerden bir sürü güç kaynağı hissedeceğiz sadece. Ah, yoksa bu karambolden faydalanıp satacak eşya toplamayı mı…”
“Yok be! Gerçi fena fikir değil ama… sen sadece en kuvvetli Kutsal Güç kaynağının yerini bulsan, yeter. Bu katta müthiş miktarda Kutsal Güçle donanmış iki kaynak olmalı şu anda.”
“Hımmm…” Tina gözlerini yarı kapatarak, konsantre oldu. “Kesinlikle öyle. Doğru ya, bunlardan biri Stephan’ın ejderdişi taşı silahı. Diğeri ise…”
“Beyaz Karların Cisimsiz Ejderi. Ne de olsa o, kılık değiştirmiş bir ejderdişi taşı aslında.”

Yuuki, kumaşın bir yarısını Tina’ya verdi. Kumaş, kızın tüm vücudunu örtebilecek kadar genişti.
“Öncelikle Franca’yı arayacağız. Fakat, Beyaz Karların Cisimsiz Ejderi’nin icabına da bizim bakmamız gerekecek, çünkü öyle bir canlıyı Halif Birlikleri bile öldüremez. O canavarın buradan yukarıya gitmesine izin veremeyiz.”

İçi, uzun zaman önceden kalma duygularla dolmuştu. Artık unuttuğunu sandığı hislerle.
Kalbini tamamen temizlemeliydi. Franca’yı, çocukları, güçsüz olan herkesi… korumak için.
“Bağışla beni…” diye fısıldadı Yuuki. Ona normal birisi gibi yaşamayı öğreten, onu özgür bırakmış olan ‘o kıza’ doğru…
bu seferlik, sadece bu seferlik, bir zamanlar olduğum kişiye dönüşmek zorundayım.

* * *

Berthold dişlerini sıka sıka, duvara tutunarak yürüyordu.

Cisimsiz Ejder üzerine bastığında, ezilerek ölmemişti belki ama sağ bacağının tüm kemikleri parçalanmıştı. Ejderdişi taşının geçici olarak iyileştirdiği sağ kolu, taş kendini terk ettiğinde tekrar kaybolmuştu. Üstelik silahı da yoktu.

“Ne boktan iş! Çok acıyor, çok acıyor, çok acıyor, hepiniz geberin geberin geberin…” Lanet okuya okuya kendini hareket etmeye zorladı, yardım gelmesini bekleyecek durumda değildi. Etrafta tehlikeli Cisimsiz Mahluklar kol geziyordu.

Daha biraz önce, altmış dördüncü katmandaydı. Bundan kesinlikle emindi. Fakat burası çok daha yukarıdaki bir katmandı. Manzarası çok tanıdıktı, burası yüksek ihtimalle üçüncü katmandı. Neden bilmiyordu ama Cisimsiz Mahluklarla beraber buraya fırlatılmıştı.

Böyle bir yerde ölecek adam mıyım ben? diye düşündü Berthold. Tekrar para kazanmak, lezzetli şeyler yemek, iyi cins şarap içmek, güzel kadınları kucaklamak istiyordu. O, kentin en yetenekli araştırıcılarındandı. Hayatı, böyle bir yerde noktalanmamalıydı.

Köşeyi döndüğü an, dıvarda sürünen bir kırkayakla göz göze geldi. Elbette, derin katmanlardan gelme bir Cisimsiz Mahluktu bu. Gövdesinin uzunluğu üç metreyi aşıyordu.
“Hiii!” Berthold aceleyle geri çekilmeyi denediğinde, yere kıç üstü oturuverdi. Dev kırkayak kendine av bulduğunu anlamıştı. Koskoca gövdesini yerden kaldırdı, Berthold’un üzerine geldi. Berthold panik içinde mücadele etse de çok sayıda ayak tarafından yere bastırıldı.
“Hiii –aaaaaaaaaaaaaah!” Yaklaşan zehirli dişlere karşı bu çığlığı attığında… etrafında, çok sert ve çok soğuk bir rüzgarın estiğini hissetti. Devasa kırkayağın bedeni bir anda katılaştı, hareket edemez oldu. Bacakları gevşedi.

“Hemen çıkın oradan!” Bir kızın sesiydi bu. Aslında bu cümlenin söylenmesine gerek yoktu, Berthold zaten telaş içinde sürünerek yaratığın altından çıkmaya çalışıyordu. O kendini kurtarır kurtarmaz, Cisimsiz Mahluk’un gövdesinden alevler yükseldi, canavar yanıp küle dönüşüverdi.
“Yaranız nasıl?” Kurtarıcı meleği, koşarak birkaç adım yaklaştı… ve gözlerini iri iri açarak duraksadı.
“Hayatımı kurtardın. Sen, bir medyumsun değil mi? Yapabilirsen, tedavi edici bir kerametle…” Daha cümlesini bitirmeden, duvardaki ışıktaşı fenerlerinden biri kızın yüzünü aydınlattı ve Berthold, kiminle konuştuğunu fark etti. O kızdı bu. Kalbinin daraldığını hissetti. Kendisi hem silahsızdı, hem yere düşmüş kalkamayacak haldeydi. Kızla arasında on adım vardı. Kız isterse onu küle çevirebilir, kafasını çekip koparabilir, sağlam kalmış ayağını kesip Berthold’u kaderine terk edebilirdi –bu mesafeden kerametle her istediğini yapabilirdi.
“Şe, şey… senin adın Franca’ydı, değil mi?”
“………”
“Biraz sakinleşip bu konuyu konuşalım. Be, ben yaralıyım sonuçta…”
“Kes sesini.”
“Ben, ben çok pişmanım. Sa, sahiden… o olay bir anlık öfkeyle olmuştu. Beni mahkemeye çıkarmak istiyordun, değil mi? Sö, söz veriyorum. Buradan çıkınca gidip teslim olup…”
“Kes sesini dedim sana!”

Berthold sustu. Franca bir süre, onu merhametsiz gözlerle süzdükten sonra, yeri göğü inleten bir haykırışla:
“Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!”
Ağıt yakar gibi, içindeki duyguların tümünü kusup kurtulmak ister gibi bağırdı.
Ve tekrar sordu:
“Yaran nasıl?”
“Ne?”
“Yerini soruyorum. Nereden yaralısın?”
“Kolumu görüyorsun. Bir de sağ bacağım sakat.”

Franca bir Kutsal İnci çıkartıp geniş adımlarla yaklaştı. Berthold bir an korkuya kapıldı, ama Franca profesyonelce hareketler yaparak bir iyileştirme kerametine başlamıştı sadece.
“Yaraların kanamasını durdurup, ağrısını kestim. Sadece ilk yardım, ama hareket edebilecek durumdasınız. Lütfen merdivene doğru gidin.”
“Ah. Şey, biraz destek olabilir misin? Bacağımı hiç hissetmiyorum, kendime pek güvenim yok. Silahsızım, karşıma bir Cisimsiz Mahluk çıkarsa direnemem, ölür giderim. O zaman beni iyileştirmiş olmanın da bir anlamı kalmaz, değil mi?”
“………”
“Beni merdivene kadar taşı yeter. Lütfen.”

Abartılı bir tavırla, ellerini yalvarırcasına birleştirdi. Arsızlık ettiğinin kendisi de farkındaydı. Ama, bu koşullar altında tek başına hareket etmek çok tehlikeliydi. Yardım dilemekten başka çaresi yoktu.

Franca uzun süre sessiz kaldı, nihayet hafifçe iç çekti.
“…Anlıyorum. Lütfen bana tutunun.”
“HA? Haa, kusura bakma.”
Kızın cevabı öyle umulmadıktı ki Berthold neredeyse düş kırıklığına uğramıştı. Kolunu kızın omuzuna doladı. Yoksa bu kız aptal falan mıydı? Aşağı katmanlarda karşılaştıkları zaman, onu öldürmeyi denediğini unutmuş muydu? Şimdi istese tek eliyle bile onun boynunu kırabilirdi. İnsan kendini bu kadar savunmasız bırakır mıydı yahu?

Boşver şimdi onu, sakin ol. Önce bu bölgeden çıkalım. Kızın icabına, güvenli bir yere vardıktan sonra bakarız.

İkisi, bir müddet hiç konuşmadan yürüdüler. Yer yer duvarlardaki lambalar zarar görmüştü, ortalık bu yüzden loşlaşmıştı. Herkes kaçmıştı herhalde, etrafta başka araştırıcı yoktu. Sonunda, bir dörtyol ağzına geldiler.
“Biraz durun.” dedi Franca. Berthold’un işittiği şeyi işitmişti. Köşeden ötede, buraya doğru bir şey geliyordu. Ayak sesleri… kesinlikle insana ait değildiler. Bir Cisimsiz Mahluktu gelen. Büyük bir Cisimsiz Mahluk hem de.

Kızın kerametleri bunu alt etmeye yetecek miydi ki? Berthold yan gözle kıza baktı. Hiç de yeteneksiz bir medyum değildi, ama tek saldırıda hedefi eşek cennetine gönderemezse o da, Berthold da ölürdü. Öyleyse, kızı yem gibi kullanıp tek başına kaçmak en iyi çözümdü. Gelen canavarın karnı açsa, o beslenmekle meşgulken Berthold kaçacak zamanı kazanırdı.

“Size zaman kazandıracağım. Tek başınıza kaçın lütfen.” dedi Franca uzun hançerini çekerek. Berthold yanlış işittiğini zannetti. Dünyada, böyle bir şey söyleyecek insan var mıydı be?
“Siz savaşacak durumda değilsiniz. O yüzden başka çaremiz yok.”
“E, emin misin?” dedi Berthold.
“Başka çaremiz var mı?” diye bağırdı Franca, ağlamaklı bir çehreyle. “Sizi bağışlamış filan değilim, ama sizi burada bırakırsam ağabeyimin yüzüne nasıl bakacağım? Lütfen gidin artık. Teslim olacağınızı söylemiştiniz. Eğer hayatta kalırsanız o sözünüzü tutarak beni mutlu edebilirsiniz.”

Tutar mıyım hiç? Aptal.
Berthold böyle söyleyerek alay etmeyi denedi, ama bu sözcükler ağzından çıkmadı bir türlü. Kendini bildi bileli tek başınaydı. İhanet ederek, en pis hilelere başvurarak hayatta kalmıştı. Onun karanlık dünyasında kendisinden başka hiç kimse yoktu, hayatında başka birini korumak için parmağını bile kımıldatmamıştı. Böyle yaşamanın normal olduğunu düşünmüş, davranışlarını hiç sorgulamamıştı.

Oysa bu Franca denen kız farklıydı. O aydınlık bir dünyada bir sürü insanla birlikte, arkadaşlarını koruyarak ve arkadaşlarınca korunarak yaşıyordu. Berthold biliyordu bunu. Kızın gördüğü dünya, onun dünyasından farklıydı.

Böyle düşününce, yüreğinde bir sızı duydu. Bu, belki de telafisi olmayan hataları peş peşe işleyerek yaşayagelmiş olduğunu fark edince hissettiği dehşet duygusuydu.
“Ne yapıyorsunuz? Gitsenize!”
Berthold, Franca’nın zoruyla yürümeye başladı. O sırada…
“Gyaaaaaaaaah!”
…ansızın, ölmekte olan bir canlının haykırışı yankılandı. Ve devasa bir varlığın, can havliyle debelenirken çıkardığı sesler.

Korkudan taş kesilmiş Berthold ve Franca’nın önüne şekilsiz bir et kütlesi çıktı, bir iki adım yürüyüp devrildi. Bir daha da kımıldamadı.
“Ağabey…”
Franca, gölgeler arasından gelen kişiyi görünce rahat bir soluk aldı. Mızrak tutar halde yaklaşan kişi, Stephan’dı.

Stephan, duygusuz bir bakışla ikisini süzdü. Berthold, tepeden tırnağa tüm kaslarının gerildiğini hissetti. Sonra, kendisinin bu oğlanın gözünde artık hiçbir anlam taşımadığını anladı. İçi utançla ve aşağılık duygusu ile doldu.
“Bana engel oluyorsunuz. Haydi gidin buradan.”
“Sen ne yapacaksın, ağabey?”
“Sağ kalanları güvenli bölgeye ulaştırmaya ve Cisimsiz Mahlukları öldürmeye uğraşacağım. Halif Birliği üyesi olarak görevim bu.”
“Ama tek başınasın, üstelik yaralısın da… imkansız bir şeye kalkışıyorsun! Ben de seninle geleceğim!”
 “Bana sadece engel olursun.” Stephan’ın cevabı sert ve kesindi. “Artık hiç Kutsal İncin kalmamıştır herhalde. Kesen boş gibi duruyor.”

Berthold şaşırarak Franca’ya baktı. Kızın beline asılı keten bezinden kese… yamyassı duruyor, acizce sallanıyordu.
“Son incini beni iyileştirmek için mi kullandın yoksa?” Üstelik, yanında hiç Kutsal İnci olmadan bir canavarı durdurmaya da kalkışmıştı. Ne için? Babasının katili kurtulsun, cezasın kalsın diye mi?
Franca, sessizce başını öne doğru salladı.
Dehşetli bir budalalıktı bu. Berthold gibi bir insan kimseye minnet duymazdı. Böyle bir adama kahramanlık yaparak hiçbir şey kazanamazdı, bu kız bunu göremiyor muydu?
Bu zavallı uzun yaşamaz. Katiyen… diye düşündü Berthold.

“Eğer yapabilirsen, şu bizim Hurdacı’yı bulup onunla beraber git. O, beceriksiz biri olabilir ama seni korumak için elinden geleni yapacaktır.”
“Ama, ağabey…” Franca itiraz etmeye başlamıştı, ama Stephan gözlerini iri iri açarak bağırdı:
“Çekil! Arkanda!”
“Ne?” Franca ağzını açtığı an kaskatı kesildi. Berthold ise kızdan daha çabuk hareket etti. Vücudunu kullanarak savaşmak üzere eğitilmiş birisiyle, o türden deneyimi olmayan kişi arasındaki farktı bu.

Ben ölmek istemiyorum. Bu düşünce, şimşek gibi Berthold’un zihninden geçti. Başka zaman olsa: ‘Ne olursa olsun, kimi feda etmem gerekirse gereksin, ölmeyeceğim’ diye düşünürdü.
Berthold, tüm kuvvetini sağlam kalmış sol koluna vererek Franca’yı kenara ittirdi. Ve şöyle düşündü: Ah, anlıyorum. Hiç de fena bir duygu değilmiş, doğrusu

Ve o son anda, dünya gözüne biraz daha aydınlık bir yer gibi göründü.

* * *

“Of, of of…” Birdenbire, büyük bir güçle kenara fırlatılmış olan Franca yere yuvarlanmıştı. Bir an sonra, kulağının dibinden rüzgar gibi bir esinti geçmiş, su dolu bir torbanın yırtılışı gibi bir de ses duyulmuştu. Bu sesle beraber, Berthold da ortadan kaybolmuştu.

Hayır –kaybolmuş değildi. Devasa bir kuyruğun tek darbesiyle havaya fırlatılmıştı. Adamın gövdesi koridor boyunca alçak bir eğri çizerek uçtu, ıslak bir ses çıkararak çakıldığı zeminden üç defa sekti ve hareketsiz kaldı.

Kolunu Franca’nın omuzundan ayırmış, bir an kaçacak gibi yapmıştı –sonra da onu ittirmişti. Yoksa, olacak şey değil ya, kızı korumak için kendini mi feda etmişti? Öyle ya da böyle, derhal ve acı çekmeden ölmüş olmalıydı.

“Göksel iradenin defterine onun ismi yazılsın…” Franca, yarı doğrulmuş halde, farkına bile varmadan dua etti. O sırada öfkeli bir ses bağırdı.
“At şu şaşkınlığı üzerinden! Ayağa kalk ve uzaklaş!”
“Ha? Oh…”
Devasa pençeler, havada ıslık çalarak Franca’nın üstüne doğru geldi. Fakat fırlatılan bir mızrak bu pençelerle havada çarpıştı, onların yönünü değiştirip Franca’nın başına dokunmalarını önledi.
“Bana geri gel, Amunis.” Duvara saplanmış olan mızrak kayboldu ve Stephan’ın avucunda tekrar meydana çıktı.

Stephan’ın ve Franca’nın önünde, büyük bir ejderha duruyordu.
On metreye yaklaşan boyuna, etrafa yaydığı azamete bakınca bu yaratığın, diğer Cisimsiz Mahluklardan çok farklı olduğu anlaşılıyordu. Gövdesi bembeyaz pullarla kaplı koca canavar, avlarının direnmeye hazırlandığını anlamıştı. Gövdesini öfkeyle salladı, ağır ağır yaklaşmaya başladı.

Stephan, sessizce mızrağını kaldırıp savaşmaya hazırlandı.

* * *

Yıllardır, onun içini karanlık düşüncelerle dolduran intikam duygusu, Berthold ile beraber ölmüştü. Gözünün önündeki ejderha –Beyaz Karların Cisimsiz Ejderi– tarafından öldürülmüştü.

Aşağı katmanlardayken bu yaratığı dikkatlice inceleyecek fırsatı bulamamıştı, ama karşısında durup bakınca bile insanın içi ürküntüyle doluyordu.
“Zaman kazanmayı deneyeceğim. Kaç buradan.” dedi Stephan kardeşini ardına alarak. Franca itiraz etmeye kalkışınca ekledi: “Sen kurtulamazsan, kendimi boş yere feda etmiş olacağım.”
Bu sefer kız cevap vermedi. Bir an sonra Stephan, onun koşarak uzaklaştığını hissetti. Evet. En doğrusu bu ... Kalbi birdenbire, şaşılacak kadar hafiflemişti.

Berthold’dan nefret etmişti. Fakat ayakta kalmasını sağlayan duygu, nefret değildi. Muhtemelen… kendine karşı duyduğu öfkeydi. Koruması gereken kişiyi koruyamadığı için kendine kızmıştı. Kendi güçsüzlüğünden tiksinmişti. Bu duygulardan kurtulmak için, savaş yeteneğini keskinleştirmeye çabalayıp durmuştu.

O yüzden şu anda, eski yanlışlarını düzeltme fırsatını bahşeden tanrıçaya şükrediyordu.

Stephan öne çıktı, yırtıcı bir nara atarak Amunis mızrağıyla hamle yaptı. Yaratığın ayak bileklerini hedefliyordu. Hiç değilse hareket etmesini önleyebilse…
Mızrağın ucu ışıldayarak yaratığın pullarına çarptı –ancak onları parçalayamadı. Metalik bir çınlama ile, mızrak geri püskürtüldü.
“Kutsal Kalkanı var…”
Stephan, bunun ne anlama geldiğini biliyordu. Taş, Berthold ile birlik olup karşılarına çıktığında onu birazcık yaralayabilmişlerdi; ama şu an, derisinde en ufak iz bile bırakamamıştı. Ya kendi kuvveti yetmiyordu, ya da Amunis mızrağının gücü yetersizdi.

Ejderha, tepeden Stephan’a baktı. Gözlerinde, hayvanlarınkinden çok üstün bir zekanın kıvılcımı ile alaycı pırıltılar vardı.
“Kendine eğlenceli bir oyuncak bulduğunu mu sanıyorsun, aşağılık canavar?” Stephan, içine derince bir soluk çekti ve mızrağı ile tekrar savaş pozisyonu aldı. Bir an sonra, ejderhanın indirdiği darbeyle havaya savruldu. Canavar, ön ayaklarından biriyle ona vurmuştu. Saldırı öyle hızlı gelmişti ki Stephan bunu görememişti bile.

Acıyla inildeyerek de olsa, bir şekilde ayağa kalkmayı başardı. Cisimsiz Ejder ağzını kocaman açmıştı. Gırtlağının içinde, bir araya toplanıp yoğunlaşan beyaz parıltılar vardı.

“Demek buraya kadarmış…” diye fısıldadı Stephan.

{ 7 yorum ... read them below or Comment }

  1. süperdi eline sağlık insalah çeviriyi devam ettirirsin

    YanıtlaSil
  2. Eline sağlık

    YanıtlaSil
  3. Guzel bolumdu, heyecan artiyor. Su yuuki ne zaman costuracak yahu. Emegi gecen herkese tesekkurler. Ceviri her zaman ki gibi harika. Elinize saglik^^

    YanıtlaSil
  4. Eline saglik cok heyecanlandim :)

    YanıtlaSil
  5. süper bir bölüm çeviri içn teşekkürler

    YanıtlaSil

Sohbet

Yeni Bölüm Geldiğinde Haberin Olsun

Blogger tarafından desteklenmektedir.

Copyright © 2013 Aozora Çeviri Grubu - Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan